Het ziekenhuis

We hadden een tijdje geleden eens gaan kijken waar het ziekenhuis lag. We zeiden nog tegen elkaar "laat ons hopen dat we hier niet gauw moeten zijn, maar je weet nooit..."
En toen gebeurde het volgende :
Na een heel kalme nieuwjaarsdag (dat wordt hier bijna niet gevierd) werd onze Tom op 2 januari 's morgens wakker met hevige buikpijn. We reden naar de huisdokter maar die verwees ons meteen door naar het ziekenhuis. "Do you know where it is?" Jaja, we weten het...
Daar naar de spoedafdeling. Dit is ook een gewone zaal. Je meldt je aan, geeft de brief van de huisdokter en moet dan wachten tot ze je naam afroepen. Dan kom je bij de 'triage' zuster die beslist over je prioriteit. Al naar gelang de ernst van je situatie wordt je dan voorgenomen of moet je wachten. Overal hangen affiches 'Sickest come first. Be a sport, mate'. Gelukkig valt onze Tom onder dringende gevallen en een weinig later mochten we binnen. Tom mocht in een bed gaan liggen. Gordijnen toe en wachten. Een zuidafrikaanse dokteres kwam Tom onderzoeken, twee verpleegsters kwamen koorts meten, bloed trekken, baxter steken, morfine geven,... Dan kwam nog een Indische dokter Tom onderzoeken en de diagnose luidde 'onstoken appendix, operatie'. 'Tom has to go to 'theatre' ' Dan kwamen de anesthesist en nog een andere Indische dokter uitleg geven, moesten we papieren tekenen en kwam een verpleegster Tom een hospitaalkleed aandoen. Ook een mevrouw van de administratie kwam langs voor alweer wat papierwerk. En dan kwamen ze Tom halen. We mochten mee tot net voor het operatiekwartier. Daar moest papa afscheid nemen. Mama mocht mee naar binnen, maar moest eerst een schort en een soort muts aandoen. Zodra Tom in slaap was, werd mama naar de wachtzaal begeleid. Na de operatie werd Tom in de recoveryzaal gelegd en werd ook meteen weer mama geroepen. Na een half uurtje reden ze Tom dan naar de childrens ward (kinderzaal). In de kamer waren er 4 plaatsen, maar Tom lag er helemaal alleen.Hij sliep bijna de hele dag, maar tegen 's avonds kon hij alweer voorzichtig rondstappen. Papa bleef 's nachts bij Tom. De volgende dag was Tom al heel wat beter. Hij kon gaan douchen en toen kwam een alweer andere Indische dokteres langs en kregen we te horen dat Tom naar huis mocht.

Voor diegenen die All Saints op Vitaya kennen, dit was identiek aan de serie, alleen met dat verschil dat het vol loopt met 'Von's ' en geen 'Beth's ' of 'Bron's '.



















'Public patient' of 'private patient'

Wij zijn hier aangesloten bij Medicare. Daarmee hebben wij recht op medische verzorging net als iedere Australier. In het ziekenhuis wordt je dan als 'public patient' verzorgd, wat wil zeggen dat je niet zelf je dokter mag kiezen, maar alles wel gratis is.
Veel Australiers hebben ook nog een 'private health insurance' . Dan kan je je eigen dokter kiezen(maar die moet toestemming hebben om in het ziekenhuis te werken en moet akkoord gaan om jou te behandelen.) Je kan dan ook een eigen kamer vragen, maar in een 'public hospital' zijn die beperkt en zijn eigenlijk voor heel zieke of besmettelijke mensen. Deze krijgen dan ook altijd voorrang voor deze kamers. Je kan natuurlijk ook kiezen om naar een privekliniek te gaan.
Ook kan je in een 'public hospital' je laten verzorgen als een 'private patient' zonder dat je verzekerd bent, maar dan moet je alles zelf betalen. Voor je opgenomen wordt, schatten ze hoeveel het zal kosten en moet je betalen. Blijkt nadien dat alles goedkoper was, krijg je geld terug; was het duurder, krijg je een bijkomende rekening.