Pech onderweg

Tot en met Brisbane volgden we de weg langs de kust, maar na Brisbane gingen we wat meer landinwaarts. De temperatuur steeg meteen een 10-tal graden. We reden via Warwick, Tenderfield de staat New South Wales binnen. Na onze overnachting in Murrurundi wilden we via een onverharde weg verder. We reden volop in de natuur: heel af en toe eens in de verte een boerderij maar anders prachtige vergezichten. Jammer genoeg was alles heel droog want regenen deed het hier al een hele tijd niet meer.

En dan kregen we plots een klapband. De band was echt in flarden. Gelukkig hadden we een reserveband bij en terwijl wij wachten in de schaduw, vervangde Stephen de band. Dan vervolgden we onze weg naar Mudgee. Onderweg konden we gelukkig, na een zoektocht van twee uren, een tweedehands reserveband kopen van een ander merk die iets smaller en hoger was want blijkbaar waren de banden van de jeep niet courant... Daarna was het weer via een onverharde weg naar Sofala. Vanuit Sofala loopt een echte 4wd-track naar Dark Corner en die wilden we echt eens uittesten. Op de laatste meters onverhard, net voor we Sofala gingen binnenrijden, deed een achterkomende jeep ons stoppen. We hadden opnieuw een platte band. We moesten ongeveer 80 kilometer rijden om aan een nieuwe reserveband te geraken en vonden die afstand te ver om nog eens terug te keren naar Sofala. Geen 4wd-track dus. Tot overmaat van ramp was het net weekend en geen enkele bandencentrale was open. Wij wilden er geen 2 dagen wachten en vertrokken dus op goed geluk en zonder reserveband verder. We deden voorzichtig nog een onverharde weg om in een nationaal park te gaan overnachten en toen we die 's morgens verlieten maakte de jeep een raar lawaai. We reden heel voorzichtig verder tot het dichtsbijzijnde dorpje.


Quandialla lag er verlaten bij... en we hadden geen bereik met onze gsm. Het hotel waar we voor stonden was gesloten maar gelukkig ging de eigenaar juist vertrekken en mochten we eerst zijn telefoon gebruiken om de pechdienst op te bellen. Dat werd zo'n uurtje wachten. Toen de oude garagist kwam vertelde hij ons dat we zeker niet meer mochten rijden. Daar zaten we dan in een godverlaten boeregat... Aangezien hij ons niet kon helpen, ging hij een sleepdienst voor ons regelen. Alweer een uurtje wachten en dan kwam hij ons zeggen dat de sleepdienst uit Wagga Wagga moest komen, 170 km verderop, en dat die er pas vier uur later zou zijn. Alweer wachten. Dus profiteerden wij ervan om even te gaan zwemmen want, ongelooflijk maar waar, hier was een groot zwembad. Wij waren er helemaal alleen tot na 4 p.m. blijkbaar het hele dorp een duikje kwam nemen. Ondertussen was het hotel ook weer open en gingen we een verfrissende pint drinken in de pub. Wat later arriveerde de sleeptruck. Hij had een reservewagen mee want we konden niet allevijf in de kabine van de truck. Zo reden we dan 170 km achter onze jeep aan. De dag erop mochten we onze huurwagen afhalen terwijl de jeep in de garage bekeken werd. En toen bleek dat de vierwielaandrijving even blijven haperen was en er dus eigenlijk helemaal niks met de jeep aan de hand was.