Tin Can Bay 2

Zondagmorgen, 6.45 am, gaat de wekker. Het is nog vroeg maar we moeten eruit. Want de reden waarom we naar Tin Can Bay kwamen is omdat er hier normaal gezien iedere morgen dolfijnen tot helemaal bij het strand komen zodat je ze kunt aanraken. Om 7.20 am zijn we op het strand en ja hoor, er is al 1 dolfijn. Wij dus vlug het water in en de dolfijn laat zich gewillig bekijken. Zelf aanraken mag niet, je mag wel je hand in het water houden en als de dolfijn ertegenaan zwemt heb je geluk. De ranger die een oogje in het zeil houdt, vertelt dat de dolfijn Mystique heet en 16 jaar oud is.

Alle kinderen gaan stapje voor stapje dieper het water in tot de ranger zegt dat ze weer wat achteruit moeten. De dolfijn volgt hen want hij denkt dat hij nu zijn vis zal krijgen. Als het inderdaad zo ver is dat hij zijn vis krijgt (na ongeveer een half uur geduldig wachten op de tweede dolfijn die uiteindelijk niet kwam) en iedereen het water uit moet, zie je aan zijn manieren dat hij weet dat het nu het moment is waar hij op wachtte. Hij is de enige dolfijn die er is vandaag en krijgt 60 kleine visjes, goed voor ongeveer 3 kg vis. Jasper, Tom en Seppe waren ondertussen al een eindje verderop gaan zwemmen. Daarna gingen we terug naar de camping, maakten de cabin leeg en gingen toen samen met Mandy en Norman naar Rainbow Beach. Daar aten we ons ontbijt en daarna (het was ondertussen al 11 am) gingen we ons installeren op het strand. Het was een heel warme dag, dus doken we meteen het water in. Daar Rainbow Beach niet meer beschermd wordt door Fraser Island, heb je hier heel grote golven. Een groot stuk wordt bewaakt door tal van redders. We genieten volop in de golven, die je soms 2 tot 3 meter hoog opnemen of je soms overvallen en je kopje onder doen gaan. Wat later arriveert ook de rest van de groep. Om 1.30 pm gaan we terug naar de parking. Terwijl wij nog wat praten zijn de kinderen aan het spelen. Plots komen ze opgewonden terug want ze zagen een slang in het gras. We gingen kijken en Ron, die thuis een slang heeft, kon ons meteen vertellen dat het een python was van ongeveer 2 jaar oud. Hij kon hem makkelijk vangen en Jasper, Tom en Seppe waren blij hem eens te kunnen vasthouden. Het zag er een heel lief, schattig slangetje uit. Maar hier moet je ook weer tal van certificaten hebben als je thuis een slang wil houden, dus lieten we het beestje maar weer vrij wat verderop in de bosjes. Binnen een jaar of 7 kan hij wel tot 2 meter groot geworden zijn. Na van iedereen afscheid genomen te hebben, reden we terug naar H'Bay, waar we rond 3.30 pm arriveerden. Moe, versleten van het gevecht met de golven, gebruind/verbrand van de zon maar vooral heel content van het voorbije weekend.