Fraser Island - zaterdag

Zaterdag werden we rond 7 am wakker, ontbeten en maakten ons klaar voor een volgende uitstap. We reden eerst naar de Maheno die zo'n 9 km verder op het strand lag. We passeerden Eli Creek maar besloten dit de volgende dag te bezichtigen. De Maheno is al ferm vervallen maar toch zag je nog goed hoe groot het schip wel geweest moet zijn.

We stopten ook nog even bij The Pinnacles, dat zijn prachtig gekleurde zandduinen. Toen moesten we nog even wachten met verder rijden want er kwam een vliegtuigje aan dat moest landen op het strand.


Daarna volgden we de Northern Forests Scenic Drive. Langs dit trajekt gingen we naar de Knifeblade Lookout, zagen we Lake Allom en de Boomerang Lakes; deze zijn de hoogste duinmeren ter wereld (130 m boven zeeniveau).

In Lake Allom zaten schildpadjes die nieuwsgierig dichterbij kwamen. We reden opnieuw door een regenwoud en zagen bomen die ongelooflijk groot waren.

Na een goeie drie uren kwamen we weer aan het strand. We gingen eerst terug naar onze tent om te lunchen en vertrokken dan direkt opnieuw naar Lake McKenzie. Het kristalheldere meer was verlaten en indrukwekkend mooi. De kids namen meteen een duik in het frisse water. Na een 40-tal minuten was het alweer tijd om te vertrekken want we hadden nog een hele rit voor de boeg en wilden voor het donker op het strand zijn. Dit lukte echter niet want een paar dingen zorgden voor opstopping : een boom versperde onze weg en we moesten dus een omweg maken.

Dan kwamen we ook nog een dingo tegen die een hele tijd in onze buurt bleef en waar wij dus met belangstelling naar keken.

Zodanig was het toch al donker toen we het strand opreden. Het was bovendien hoogtij en we moesten nog 15 km op een smalle strook mul zand rijden. Het waren spannende kilometers want we wilden zeker niet vastraken in het zand met een oceaan die dichterbij kwam. We moesten de Jeep tot het uiterste drijven om snelheid te blijven halen in het zachte zand. De motor begon warm te lopen en we zagen op de boordcomputer ons verbruik oplopen tot boven de 30 liter/100 km. Gelukkig las Seppe toen van de gps af dat het nog een drietal km was naar de tent en waren we al iets minder bezorgd dat we er niet zouden raken. Grote opluchting toen de gps aangaf dat we bij onze tent waren. Vertrouwend op de gps reden we de duinen in en kwamen perfekt bij ons tentje aan! Hoera voor de technologie! Rond 8 pm begon het te regenen.